Ένα τραγούδι βρίσκει το δρόμο του;

Πρόλογος (Ξεφεύγεις)

Ξεφεύγεις …
μπερδεύεσαι με κάθε τι δικό σου.
Γιατί; Δεν ξέρεις.

Ξεφεύγεις …
ανολοκλήρωτα σαν κάθε τι δικό σου.
Αρνείσαι. Δε θέλεις.

Ξεφεύγεις …
ανόητο το κάθε τι δικό σου
στα μάτια σου. Σωπαίνεις.

Ξεφεύγεις …
κρύβεσαι από κάθε τι δικό σου.
Ανόητα.

Ξεφεύγεις …
κι ο πόνος σε κάθε τι δικό σου
απλόχερα δίνεται.

Ξεφεύγεις …
κι ο χρόνος σαν κάθε τι δικό σου
κομμάτια γίνεται.

Ξεφεύγεις …
υπέροχο το κάθε τι δικό τους
στα μάτια σου. Σωπαίνεις.

Ξεφεύγεις …
αφήνεσαι σε κάθε τι δικό τους.
Υπέροχα!

 

Ι

Να προσπαθώ να κατανοήσω αυτό που ‘ναι τρελό
Να διώχνω με λέξεις ό,τι φοβάμαι
Να μισώ, να συγχωρώ
Σε κάθε γύρο να γυρνάω κι εγώ
Να σταματώ, να συνεχίζω
Να μην καταλαβαίνω, ν’ αρρωσταίνω
Να πεθαίνω (όχι αυτό δε θα γίνει)
Να μαθαίνω (τον εαυτό μου ν’ αγαπώ)

 

II

Να καταλήγω στο πιο παράλογο συμπέρασμα
Να τ’ αντιμάχομαι
Να μη μπορώ να το νικήσω
Να μου πεθαίνει
Να τ’ ανασταίνω
Μέχρι τώρα δεν ήξερα ποιο είναι
Ποιo απ’ όλα
Τώρα μπορώ να ξέρω
Μα δεν μπορώ να είμαι σίγουρος

Να χάνομαι
Μαζί με το παιχνίδι
Μα μπορεί να κερδίζω κάποιο άλλο

Να γίνομαι ακατανόητος στον ίδιο μου τον εαυτό

(Μα μήπως κάπως έτσι αρχίζουν όλα;)

 

III (Νανούρισμα)

Ν’ αγαπώ χωρίς να σκέφτομαι
Να λατρεύω χωρίς να κρίνω
Τα πάντα, νόμιζα…

…μα απ’ την άλλη να μισώ, να σιχαίνομαι
Να μη δίνω ούτε μια ευκαιρία
Και το χειρότερο…

…ν’ αναρωτιέμαι
αν οι αγάπες μου ήταν σωστές
Και να μισώ τον εαυτό μου…

…αν είχε κάνει λάθος.
Μα αν ήταν σωστός; Να τον αγαπήσω;
Με επιφύλαξη…

…μπροστά του σίγουρα δε θα σταθώ.
Αυτούς τους δρόμους τους περπάτησα….
…τους ξέρω…

…δεν οδηγούνε πουθενά.
Δυο λύσεις μόνο μένουνε:
Η αγάπη…

…και το μίσος.
Μα με κουράζουν όλ’ αυτά.
Ίσως αύριο…

…να μην έχουν καμιά σημασία.
Ελπίζω όχι.
Πέφτω να κοιμηθώ…

…(μα ο ύπνος δε με παίρνει.)


IV

Να είσαι στην αρχή.
Να φτάνεις στο τέλος.
Μέσα από χίλιους δρόμους.
Πάνω από χίλια σκαλιά…

…που να μην κατάλαβες
αν ανεβαίνουν ή κατεβαίνουν.
Να μην είσαι σίγουρος.
Μήπως οι δρόμοι ήταν επίπεδοι εν τέλει;

…Θα’ χαν αξία τότε;
Σ’ αυτό το ίδιο τέλος δε θα ‘φτανες πιο γρήγορα
αν τους δρόμους αυτούς δεν είχες ανακαλύψει;
Θα ‘χε αξία τότε;

Και το τραγούδι αυτό;
Θ’ ανακαλύψει άραγε το δρόμο του ποτέ;
Θα καταλάβει αν τον έχει ανακαλύψει;
Θα ‘χει αξία τότε;

(Αντί για σένα είμαι εγώ)

 

V

Να συνεχίσω
ή να μείνω εδώ;
Να είμαι κάπου εδώ
ίσως κάπου να ‘μαι λάθος.

Αδίστακτο ερώτημα. Πικρό.

Να συνεχίσω
μένοντας πάλι εδώ;
Να συνεχίσω
μα να ‘μαι πάντα εδώ;

Ανόητο ερώτημα. Μικρό.

Αν μπορούσα να ‘μαι πάντοτε παντού;
Αν μπορούσα να ‘μαι πάντοτε παντού!
Ας μπορούσα να ‘μαι πάντοτε παντού!

Να συνεχίσω
ή να μείνω εδώ;

Δύσκολο ερώτημα. Τρελό…

…(και να ‘μαι πάλι εδώ)!

 

VI

Να είμαι εδώ.
Και να θυμάμαι.
Πράγματα δικά σου.
Ή μήπως δεν ήταν;

Να θυμάμαι πως τα ‘χανα.
Σιγά-σιγά.
Κομμάτι-κομμάτι.

Μα η ιδέα σου ήταν εκεί.
Κι ένιωθα πως κινδύνευα.
Τις λέξεις σου τις ξέχναγα.
Μα ο ήχος τους μ’ ακολουθούσε.
Κι όλα μ’ έσπρωχναν κοντά σου.

Μα εγώ μακριά σου.
Τι να ‘κανα;
Ήμουν αλλού.
Ίσως έτσι να ‘πρεπε.

Να είμαι εδώ.
Μαζί σου.

Μα πάλι να νιώθω πως σε χάνω.
Συγνώμη.
Ίσως αύριο σε βρω απ΄ την αρχή.

 

VIΙ

Να είναι το αύριο.
Και να ‘χω ξεχάσει.
Τι ήθελα να πω.

 

VIΙΙ

Ένα τραγούδι να μη βρίσκει το δρόμο του.
Να πνίγεται μες στις φωνές.
Να το βρήκαν μικρό ή να ‘ταν δυνατές;
Να πέφτει στο σκοτάδι.
Και να μη φαίνεται το νόημα του σκοταδιού.

Ένα τραγούδι να χάνει το δρόμο του.
Μα ν’ αναδύεται μέσ’ απ’ τις φωνές.
Να μεγάλωσε ή να σώπασαν;
Να βλέπει φως.
Κι εδώ να φαίνεται το νόημα του σκοταδιού.

Και να βρίσκει το δρόμο του…

…ή μήπως ν’ αλλάζει δρόμο;
(Να ‘ταν σε άλλο προορισμό κοντά).

…ή μήπως προορισμό να ‘χει αλλάξει;

…ή μήπως να διάλεξε λάθος εποχή;

…ή μήπως απλά να φταιω εγώ;

 

IX (Επανάληψη)

Να παίρνεις κάτι και να το επαναλαμβάνεις,
και να το επαναλαμβάνεις,
και να το επαναλαμβάνεις,
για να το κάνεις καλύτερο,
κι ακόμα καλύτερο,
για να το κάνεις το καλύτερο δυνατό.

Και μετά να παίρνεις κάτι άλλο,
και κάτι άλλο,
και κάτι άλλο,
για να τα κάνεις περισσότερα,
κι ακόμα περισσότερα,
για να τα κάνεις τα περισσότερα δυνατά.

(Μα να ‘σαι πάντα λάθος).

 

X (Απώλεια)

Να προσπαθώ να τα ενώσω.
Να τα βάλω στη θέση τους.
Κομμάτια ενός τραγουδιού που ένα-ένα θυμάμαι.
Να μη μπορώ.
Εξάλλου δε θα ‘χε νόημα κανένα.
Το τραγούδι θ’ αναρωτιόταν.
Αν ήταν η κατάλληλη στιγμή για να γραφτεί.
Και θριαμβευτικά στο τέλος θα φώναζε πως ήταν.
Μα τελικά δεν ήταν.
Και τώρα χάθηκε.

(Σαν τόσα άλλα.)

 

Επίλογος

Ξεφεύγω.
Κι αρχίζει η ποίηση.
Σ΄ ένα κομμάτι χαρτί.
Έλεγχος.

 

*Αστέριος Τούτιος, Θεσσαλονίκη-Ποσείδι, 1999